Szerokie spojrzenie i serce otwarte na świat

Aktywnie obserwuje wydarzenia społeczne po to, aby przedstawiać je Boskiemu Mistrzowi podczas Adoracji Eucharystycznej. W jednej ze swoich notatek pisze:
Należy czytać gazety, słuchać radia i telewizji, aby poznawać biedę dusz i modlić się we wszystkich potrzebach kraju, Kościoła i całej ludzkości.

Ks. Bruno Forte, teolog, mówiąc o chrześcijańskiej kontemplacji przeżywanej w obecności Eucharystii i Słowa Bożego, podkreśla, że osoba, która z racji powołania jest bardziej wezwana do kontemplacji, powinna być też mocniej zakorzeniona w historii. Przywołuje także jako bogaty i piekny obraz Matki Scholastyki, która idzie na adorację z gazetą pod ręką, […] prowadząc w ten sposób całą ludzkość do chwały...

Także podczas modlitwy, w szczególnych okolicznościach, biorą początek konkretne działania. Na przykład kiedy prawo dotyczące aborcji i rozwodów zostaje publicznie ogłoszone, napisze w 1976 r. do posła Fortuna (ówczesnego polityka), a w 1978 r. do Prezydenta Republiki Jana Leone. 

Inwestowanie w młodych

W latach 1973-1981, przeżytych w Rzymie w centrum Zgromadzenia, podczas gdy w społeczeństwie kwestionowano wiele dotąd obowiązujących norm życia, Matka Scholastyka nawiązuje szczególną relację z dziewczętami w formacji poprzez listy i dialog. Staje się „mała z małymi”, aby rozsiewać dobre słowo lub ostrzegać przed zagrożeniami. Podejmuje z nimi dialog i zachęca, aby nie żyły tym, co wyczytały z książek, ale doświadczeniem życia z Jezusem, który jest Księgą Życia. Ciągle rozbrzmiewa tylko On jest Wszystkim, „jedynym marzeniem jest miłować Jezusa, jedyną Miłość, jedyne Wszystko”.
Coraz bardziej okazuje pragnienie pójścia na spotkanie z umiłowanym Oblubieńcem, przez którego czuje się kochana i to nieustannie powracające, aby zdobyć zasługi... i zostać świętą nie jest niczym innym, jak tylko praktyczną realizacją zaproszenia Jezusa, żeby „gromadzić sobie skarby w niebie” i żeby nie mieć żadnego innego skarbu jak tylko Jego (por. Mt 6,21; Łk 12,34).

Tęsknota za Niebem

Matka Scholastyka widziała już wiele sióstr przechodzących do wieczności, z którymi niegdyś rozpoczynała swoją drogę, ale śmierć Założyciela 26 listopada 1971 r. odbija się szczególnie na jej życiu. Ojciec, przewodnik, Mąż Boży, który ją przyjął i towarzyszył przez ponad 50 lat na niezgłębionych drogach Boskiego Mistrza, kończy swoją ziemską pielgrzymkę. W Scholastyce wzrasta tęsknota za Niebem.
Począwszy od 1981 r. przypowieść jej ziemskiego życia stopniowo zmierza do swego zakończenia.
Bierze jeszcze udział w III Kapitule Generalnej i 8 kwietnia 1981 r. spotyka Jana Pawła II, otrzymując od niego „pocałunek zarezerwowany tylko dla maluczkich”. Potem z powodu stopniowego słabnięcia jej sił fizycznych, zostaje przeniesiona do domu w Sanfre, gdzie spędzi ostatnie sześć lat swego życia.

Milczenie i spełnienie

Nawet jeśli słabną siły fizyczne Matki Scholastyki, wewnętrzny płomień pozostaje żywy, a nawet zdaje się przybierać na sile.
W 1984 r. zupełnie traci mowę, ale nawet w tym braku głosu objawia się bardzo żywa niewerbalna komunikacja, poprzez jej przenikliwe spojrzenia i poruszenia ręki. Są to lata, w których jej mały pokój staje się miejscem spotkań, miejscem, w którym pierwsza Uczennica Boskiego Mistrza utwierdza w sercach licznych córek duchowych z pięciu kontynentów, zebranych wokół niej, najcenniejsze dziedzictwo, o którym całym swoim życiem dawała świadectwo: Panie, tylko Ty!

Była pierwszą, na której spoczęło spojrzenie błogosławionego Jakuba Alberionego, aby dać życie nowej fundacji, a zarazem ostatnią z tego zalążka ośmiu sióstr, w ten sposób zamykając założycielski krąg.
24 marca 1924 r. te osiem wybranych głęboko przeżywało wigilię swoich obłóczyn, które będą miały miejsce następnego dnia w uroczystość Zwiastowania NMP. 24 marca 1987 r., podczas gdy wspólnota śpiewa pierwsze Nieszpory, kontemplując „tak” Maryi, Uczennica Scholastyka wypowiada swoje ostatnie ziemskie „tak”, gotowa i wyszykowana, by świętować wieczne gody z Boskim Mistrzem.