Panował posoborowy klimat, zbliżała się również nasza nadzwyczajna kapituła generalna odbywająca sie w 1969 r. gdy Matka M. Łucja Ricci, podczas kursu rekolekcji duchowych dla przełożonych i sióstr starszych odbywającego się w Ariccia w dniach:  8-16 maja 1967 r. napisała Matce Scholastyce:
„Dziękuję matce za piękne i pożyteczne propozycje. Większość z nich stanie się pożytecznym materiałem, który będzie można wykorzystać do stworzenia kwestionariusza przygotowującego do nadzwyczajnej Kapituły generalnej.
Zwracam się zarazem z prośbą, aby zechciała Matka jutro, w środę 10 [maja] o 9:15 z całą swoją spontanicznością poprowadzić konferencję na temat: «Odnowa życia zakonnego»
Dziękuję Matce w imieniu wszystkich. Sr. Maria Łucja

I z właściwą sobie spontanicznością Matka M. Scholastyka poprowadziła tą konferencję, wcześniej przygotowująca ją również pisemnie. Wydaje się ona jak najbardziej aktualna również dzisiaj, w tym momencie, gdy otrzymałyśmy odnowiony tekst Reguły życia i staramy się go sobie przyswoić.
Zapraszam zatem do lektury przesłania naszej “pierwszej Matki”:

 «Jeśli chodzi o odnowę życia zakonnego dekret Perfectae Caritatis proponuje przede wszystkim powrót do źródeł duchowych własnego Instytutu i pogłębienie znajomości własnego ducha.
Pierwszy Mistrz powiada: „Dopiero co się narodziłyście, a zatem macie niewiele do odnawiania”. Początki naszej rodziny zakonnej były bardzo proste, należy zatem zachować to, co wtedy nas ożywiało: duch wspaniałomyślności, modlitwy i umiłowanie milczenia.
Ta, która pragnie zostać świętą ma ku temu zawsze wiele okazji, tak było wtedy, tak jest również obecnie. Każda na swoim polu: nie będzie sie to jednakowy sposób dla wszystkich, lecz każda niech ukazuje szczerą miłość do Boga wypełniając wspaniałomyślnie i wiernie to, co do niej należy, bez oglądania się na ofiary, których to od niej wymaga. Co więcej właśnie ta ofiara powinna stać się źródłem radości, ponieważ może stać środkiem, który ukazuje wielkość naszej miłości do Pana.
Inny element naszych początków to milczenie. Ten klimat pozwana na życie w zjednoczeniu z Bogiem, i dzięki temu się postępuje do przodu. Miłość bliźniego ożywiania ciągłym ćwiczeniem się we wzajemnej miłości karmi się miłością Boga.
W tym właśnie zasadniczo zawiera się nasza odnowa życia duchowego i zakonnego:
Ożywić nasze życie zakonne poprzez pobożność przeżywaną wciąż bardziej świadomie, z mądrością, z miłością wzajemną i zachowywaniem milczenia.
Jest wiele dobrych działań, które możemy podejmować i są one wykonywane. Powinnyśmy Bogu dziękować zarówno za to, co już zostało zrobione, jak i za to, co jeszcze zostanie zrobione w przyszłości.
Chcecie wiedzieć co to ma być? Pan pozwoli nam to poznać w swoim czasie, tymczasem możemy się modlić.
Nigdy nie powinnyśmy tracić naszej ufności, należy być wiernym również wtedy, gdy nie widzimy żadnego efektu, Pan wysłuchuje nas zawsze.
Postępując w latach starajmy się nie pochylać, wykrzywiać, lecz postępujmy wyprostowane, proste, proste, proste.
Droga pobożnej uczennicy jest drogą prostoty, która jest cechą podobającą się Bogu i ludziom.
Konieczne jest, abyśmy zawsze zwracały uwagę na to, na co wskazują nam Konstytucje, które można powiedzieć zostały napisane już w duchu odnowy [...]
My nie mamy szczególnych umartwień, lecz jednym, na które nam wskazał Pierwszy Mistrz jest milczenie. I wielokrotnie to potwierdzał, że właśnie z tego milczenia będą wypływać łaski dla nas, dla Rodziny Świętego Pawła, powołań, i w sposób szczególny łaski dla kapłanów.
Czasem się mówi, że nie ma powołań, ale skąd to się bierze? Może stąd właśnie, że brakuje tej łaski, która została związana z naszym milczeniem. Jeśli będziemy je dobrze zachowywały, Pan będzie udzielał swoich łask niezależnie od złych czasów, trudnych okoliczności czy też zaniedbań ze strony zainteresowanych.
Milczenie jest naszym pierwszym umartwieniem, które powinnyśmy praktykować.
Następnie jest „wierność aktom życia wspólnego” jak często ona kosztuje, lecz jak wiele zasług przynosi! Jedną z przyczyn, z powodu których jest mniej zdyscyplinowania wśród nas jest właśnie to, że każda z nas nie dąży do pełnej wierności aktom życia wspólnego i zamiast się wspomagać nawzajem, nawzajem się zniechęcamy [...]
Prośmy Matkę Bożą o łaskę pokory i mądrości! Pokora sprawia, że pozostajemy na swoim miejscu, dzięki mądrości zaś pozostajemy zawsze gotowe, by stale wykonywać właściwie wszystko, co do nas należy.
Jak to jest możliwe, że niektóre muszą zawsze i wszędzie przychodzić za późno? Owszem, są szczególne wypadki, potrzeby, ale należałoby się przyzwyczaić do tego, by przychodzić na czas, na tyle, na ile jest to zależne od naszej woli.
Taki sposób postępowania (działania) oprócz tego, że jest pewnym aktem dyscypliny, jest również aktem miłości wobec sióstr, które w przeciwnym razie musiałyby długo czekać. Należy kierować się nadprzyrodzonymi intencjami i w ten sam sposób zachęcać inne do zachowywania naszych reguł, kształtowania cnót, zdyscyplinowania, umartwienia. Czasem nie jest łatwo coś zostawić, pokonać, ale jeśli będzie się miało motywacje nadprzyrodzone, związane z apostolstwem, wtedy stanie się to łatwiejsze, ponieważ będzie wiadomo, że podejmuje się to umartwienie dla dobra dusz.
Wśród intencji, które mamy należy zawsze pamiętać o tej następującej: powołania!»